|
|
Resistir
Sunsan Sontag* - La Jornada (México)
Permítanme evocar
no a uno, sino a dos héroes, sólo a dos,
entre millones de héroes. A dos víctimas
entre millones de víctimas. El primero: Oscar Arnulfo
Romero, arzobispo de San Salvador, asesinado en su investidura
mientras oficiaba misa en la catedral el 24 de marzo de
1980 -hace 23 años-, pues se había convertido
en ''un manifiesto defensor de una paz justa y se opuso
públicamente a las fuerzas de la violencia y la
opresión''. (Cito la descripción del Premio
Oscar Romero, que hoy se entrega a Ishai Menuchin.) La
segunda: Rachel Corrie, estudiante universitaria de 23
años procedente de Olympia, Washington, muerta
con su brillante chaleco anaranjado fluorescente con tiras
de Day-Glo, que los escudos humanos llevan con el propósito
de ser del todo visibles -y tal vez para estar más
seguros-, mientras intentaba detener una de las casi diarias
demoliciones de casas de las fuerzas israelíes
en Rafah, una población en el sur de la franja
de Gaza (donde Gaza linda con la frontera egipcia), el
17 de marzo de 2003 -hace dos semanas-. De pie, frente
a la casa de un médico palestino elegida para demolición,
Corrie, una de los ocho jóvenes voluntarios estadounidenses
y británicos, escudos humanos en Rafah, había
estado agitando los brazos y gritando por megáfono
al conductor de un bulldozer D-9 blindado que se acercaba;
entonces se hincó de rodillas en el camino del
gigantesco bulldozer, el cual no aminoró su marcha.
Dos figuras, emblemas del sacrificio, muertas por las
fuerzas de la violencia y la opresión, a las cuales
ofrecían una oposición por principio, no
violenta, y peligrosa. Comencemos por el riesgo. El riesgo
del castigo. El riesgo del aislamiento. El riesgo de ser
herido o muerto. El riesgo del desprecio. [...]
[Veure el document
complert en format .doc]
|
|
 |
|
Cita de Mairead
Corrigan Maguire, Premi Nobel de la pau 1977
"...necessitem seguir el somni de Gandhi d'uns equips
internacionals de pacificadors desarmats que resolguin
els conflictes internacionals no mitjançant solucions
militars sinó amb mitjans noviolents. Els governs
del món necessiten no només rebutjar les
solucions militars sinó crear i finançar
programes noviolents de resolució de conflictes
internacionals."
|
|
 |
|
Ara que la guerra
s'està acabant...
...i per part dels vencedors
ens ompliran amb soroll d'una absurda victòria.
Ara que tot semblarà que era
necessari
i fins els morts ens seran útils.
En aquests moments de collita de les
múltiples raons
que justifiquen els crims que s'han comés
i són llavor poderosa dels que vindran, encara
més mortífers.
Ara que ve el temps d'honorar els
herois que ens han "salvat"
i d'oblidar que cap d'ells és viu, per fer-nos
companyia
i riure amb nosaltres i dir-nos que res no s'ho valia.
Ara que tornaran a dir que viure senzillament
és un absurd
i que res pot aturar un món que avança inexorable...-
cap a on?
Ara que la guerra ens ha mostrat altra
vegada el rostre impúdic
i atraient de la mentida i l'horror que es fa notícia.
Ara que ens asseurem amb les mans
buides i els ulls secs
a mirar com s'engrandeixen la glòria que no volíem,
i els negocis que es faran -també amb nosaltres,
i que tenen contractes incials tacats de sang.
Avui que al nostre desesper, li mancarà
un tornaveu
que el faci guaridor i semblarà que tot ha estat
en va.
Avui, més que mai,
hem de saber que el nostre cor té la raó
i que, malgrat el que diran per a convencer-nos del contrari,
tant dolor no el mereixíem a no ser que sigui per
a comprendre
que ens relliga un jurament solemne, perquè MAI
MÉS torni a passar.
Avui, siguin on siguin els
culpables, han de saber que ho han fet
sense nosaltres, que ens fan vergonya
i que MAI MÉS ho podran tornar a fer.
Alfons [09/04/2003] |
|
 |
|
Oração
de uma criança iraquiana (Oració d'un infant
iraquià)
Agora estou em paz
Estou tranqüilo,
sem dor nem medo
Eu tinha fome e sede
quando fui atingido
Agora não tenho
mais.
Você não
é muçulmano como eu era
Mas aqui, aonde eu
cheguei, isso não importa
Somos todos irmãos,
não há soldados nem inimigos
Tudo parece calmo,
suavemente colorido, quase alegre.
Mas eu gostaria de
ter vivido um pouco mais
Brincar, brincar, em fim viver.
Quero que você me ajude, e
Eu ajudo você.
Escolha uma criança iraquiana que tenha morrido
nesta guerra
Uma criança de seu mesmo sexo e idade.
Conheça o nome dela e
Peça a alguém que lhe ensine como pronunciar
meu nome,
Pronuncie-o, me chame.
Eu virei para perto de você
Você viverá a sua vida e assim
Você me fará viver de novo.
Seja feliz, brinque, estude, ame as pessoas
Eu serei feliz, brincarei, estudarei e
Crescerei junto com você.
Eu cuidarei de você,
Estarei atento, cuidarei de você desde cá.
Cuidarei que você faça boas escolhas
Que escolha bem, por exemplo, seus amigos,
As suas companhias
Que escolha bem a sua profissão
Que não escolha ser soldado
Porque algum dia você poderá machucar uma
criança
Talvez alguém machuque você e a mim, de novo.
Eu ajudarei para que você
Trabalhe sempre pela paz e pela harmonia
Que você seja um negociador incansável pela
paz
Que você seja honrado,
Que não dê motivos para tristeza a seus pais,
a
Seus irmãos, vizinhos, seus amigos ou não
Que você cuide da natureza, da terra, das plantas
Dos rios e da areia do deserto que eu amava.
Que você não troque seus ideais pelas suas
necessidades
Que ame seu povo e respeite os outros povos
Vivendo assim, você me dará a vida que eu
não tenho mais.
Cuidando de seu corpo, eu verei como teria sido meu corpo
que foi destruído.
Busque meu nome e me chame, me chame
Eu estou aguardando,
Não tenho pressa,
estou em paz
Não tenho mais
sede, fome, nem dor
Estou esperando que
você me chame pelo meu nome,
Chame-me, chame-me.
|
|
 |
|